You need to upgrade your Flash Player This is replaced by the Flash content. Place your alternate content here and users without the Flash plugin or with Javascript turned off will see this. Content here allows you to leave out noscript tags. Include a link to bypass the detection if you wish.

 
  Więcrol


Więcrol

Geneza rasy Chrolaise

Postawiono wiele hipotez w kwestii pochodzenia rasy Charolaise . Dla niektórych jest to zwierzę, które zostało przywiezione z wypraw krzyżowych przez panów Damas, wielką rodzinę szlachecka z południa . Dla niektórych w tym Samsona „zootechnika" francuski z XIX wieku rasa pochodzi z okresu jurajskiego. 

Historię rasy Charolaise można podzielić na trzy charakterystyczne etapy rozwoju 

Do 1773 roku: rozwój rasy w kolebce hodowli.
Wierzę Charolais jest umiejscawiane jako pochodzące z doliny rzeki Arcone, która dzieli dwa regiony geograficzne Francji: region Charolaise i region Brionnaise. Powoli ten region zaczął się specjalizować w hodowli i uboju, łąki rozwijają się wypierając tereny leśne i uprawne a to z kilku przyczyn: wielki głód w latach 1709-1711 i brak mięsa w dużych miastach, ale przede wszystkim, w przeciwieństwie do pozostałych terenów wiejskich Francji, niewiele terenów gminnych. Tam teren parafii jest zwyczajowo dzielony na „trzyczęściowy" Wszyscy właściciele są zobowiązanie do przestrzegania tej zasady. W przeciwieństwie do tego w regionach Brionnais i Le Comte de Charolles z przyczyn politycznych i administracyjnych tereny dzielone są inaczej, wyróżnia się tereny prywatne i lenne, w których właściciel odgrywa poważną rolę i może zarządzać zwierzętami tak jak chce. Zresztą Yarenne de Berest pisze w 1761 roku „Każde z pól jęczmienia żywi dużo więcej zwierząt niż inne pole tego typu w prowincji, gdyż jest wyjątkowej wyższej jakości. W tych dwóch regionach tuczy się woły dla celów rzeźnych". Woły są tuczone i sprzedawane do rzeźni w Paryżu. Pierwsza wysyłka do Paryża ma miejsce w 1747 roku przez Emilien Mathieu, który dokonuje tego w 17 dni ! Intensyfikuje się hodowlę aby zabezpieczyć zapotrzebowania rzeźników, poza tym rozwijają się drogi. W ten sposób rasa rozwija się i wzrasta do XVIII wieku. 

W latach 1773 do 1920
Przeniesienie do regionu Nievre (1773-1818)
W 1773 roku CIaude Mathieu, syn Emiliena Mathieu, opuszcza miasto Oye w brionnais aby osiedlić się jako zarządca gospodarstwa rodziny Damas w Aniezy obok Nevers. Tutaj na chłodnych ziemiach gliniano-wapiennych zakłada bogate pastwiska dla swojego bydła. W kilka lat zamienia teren w rozległe sztuczne prerie pokryte białymi zwierzętami, które łatwiej w hodowli wymagają zaledwie kilku pasterzy. Inni mieszkańcy Brionnais idą za jego przykładem i biorą w dzierżawę gospodarstwa wokół Nevers. W rejestrach parafialnych, większość jest wpisanych jako sprzedawca możliwe wiec, że zakupują bydło w Charollais aby sprzedać je do Paryża na targu w Poissy, pośrednim etapem jest Nivernais. W pierwszej połowie XIX wieku Charolais zastępuje powoli istniejące rasy. W pierwszej połowie XIX wieku Charolais zastępuje powoli istniejące zwierzęta. Ale przede wszystkim zaczyna się wybierać sztuki ze względu na zalet mięsne i zdolności do pracy aby wyselekcjonować zwierzę solidne, dobrze zbudowane ale zachowujące cechy pierwotne. 

Rozprzestrzenienie się rasy w Centrum (1818-1864)
Charolais rozprzestrzenia się w tym okresie w departamentach centralnych a zwłaszcza w strefie wielkich upraw gdzie zaczyna się zainteresowanie zwierzęciem ze względu na jego cechy mleczne. Lata 1980 to okres pojawienia się nowych metod selekcji pierwotnej, ta inicjatywa pochodzi od Louis Masse w Cher. Prowadzi on badania by zwiększyć masę zwierząt poprzez intensywne żywienie , regularne i bogate w składniki odżywcze. Ale segreguje on tez skrupulatnie reproduktorów „biorąc pod uwagę ich wzrost, budowę ciała , wielkość klatki piersiowej i miednicy, skórę, długość kończyn, drobny układ kostny, elastyczność skóry, jakość sierści i zdolności mleczne u krów. Taka selekcja prowadzona przez Louis Masse sprawia, że on i jego dzieci odnoszą regularnie sukcesy i otrzymują liczne medale w konkursach rzeźniczych i konkursach reproduktorów. 

Próba Durham 
Postępy w tuczeniu są pierwszą troska hodowców producentów mięsa, którzy chcą obniżyć wiek uboju a co się z tym wiąże koszty hodowania swoich zwierząt, zaczyna się więc korzystanie z rasy Durham: wzrost jest w tym okresie bardzo ważny we Francji, tej rasy angielskiej zwłaszcza. Pierwsze Durhamy białe są wprowadzone w 1830 roku przez margrabiego de Bouille, który stworzył kiika lat wcześniej piękna hodowlę krów Charolais w swoich ziemiach w Yillars (Nievre). Przedsięwzięte troski trwać będą do 1843 roku i zaowocują powstaniem rasy Nivernaise. Jej przedstawiciele posiadają niesamowite zdolności szybkiego wzrostu. Zostaje to docenione na licznych konkursach zwierząt rzeźnych , począwszy od 1844 roku w Poissy gdzie zwierzęta skrzyżowane przez Durhama figurują często jako zwycięzcy. Tymczasem są one bardziej wymagające, często tłuste a ich możliwości pracy są znacznie ograniczone. Wraca się więc do hodowli czystej rasy, od 1864 roku powstaje fundacja Herd -Book „Rasy Bydła Charolaise polepszonej w Nievre i znanej pod nazwą rasy Nivemaise" stworzona przez Spółkę Rolną w Nievre, której przewodniczy Hrabia de Bouiiie "jeżeli więc innowacje wprowadzone przez durhama odegrały niezaprzeczalną rolę w historii udoskonalania rasy Charolaise, to nie ze względu na krew, którą im dał, jak się zwyczajowo mówi, ale ze względu na to , że unaocznił hodowcom model godny naśladowania w procesach, które sam podjął" (Sanson 1867). 

Rozwój selekcji czystej rasy (1864-1920)
W tym samym czasie konkursy reproduktorów zwierząt tucznych rozwijają się i w 1865 roku nabierają reputacji wśród hodowców. Zwierzęta Charolais są już na wysokim szczeblu rozwoju. W 1860 roku pogłowie rasy Charoiaise jest oceniane na 315 000 sztuk. W 1892 roku jest ich już l 128 000 sztuk i odnotowuje się wzrost liczebności w całym Centrum i na Zachodzie. W regionie Bocage Yendeen gdzie gospodarstwa rozwijają się w
formie dzierżaw, korzyści płynące ze sprzedaży zwierząt dzielone są po połowie między właściciela i dzierżawcę czasie gdy zyski z produkcji mlecznej dostają się tylko temu drugiemu. Dlatego też dzierżawcy przywiązują ogromną wagę do produkcji mlecznej ich zwierząt a właścicielom zależy na tym by w połowie XIX wieku otrzymać jak najwięcej młodych zwierząt. Bracia Batiot zachwyceni zwierzętami rasy Charolais na Wystawie Światowej w 1878 roku, już w następnym roku wprowadzają je do swoich ziem w Bourg-sous-la Roche. W ten sposób Charoiais zaczynają się rozwijać na zachodzie,
Tymczasem hodowcy z regionu Charolies, którzy ciągle mają dużo zaufania do krzyżówek z durham otwierają w 1882 roku Radę Generalną w Saone sur Loire, „Herd-Book czystej rasy Charollaise„ w celu zapewnienia utrzymania czystości rasy i doprowadzenia do jej ulepszenia. Używanie Charolaise jako rasy mięsno-roboczej trwające do tego czasu pozwala na wyselekcjonowanie umięśnionego typu zwierząt bez tendencji do odkładania tłuszczu. Jest to zwłaszcza cenne od 1920 roku kiedy zwierzę staje się wyjątkowym typem mięsnym. 

XX wiek Rasa srebrna o złotej przyszłości!
Rozprzestrzenienie się rasy Charolais w trawiastych strefach centrum i zachodnio centralnych Francji nie pozostaje bez wpływu na zagranicznych hodowców. W 1906 roku dwaj hodowcy z Nievre Frederic Bardin i Alphonse Coias, wystawiają reproduktorów charolais w Milan. Sukces jest taki, że w 1910 roku na międzynarodowej wystawie w Buenos-Aires, Związek Hodowców czystej rasy Charolaise organizuje subskrypcję aby wysłać najpiękniejsze okazy rasy. rozwój następuje po pierwszej wojnie światowej, zagraniczne delegacje zaczynają składać wżyty we Francji. Centralny Związek Ekspportu Reproduktorów Rasy Charolaise powstaje w 1921 roku. Jego działalność rozwija się aż do lat 1923-1924 czyli wielkiego kryzysu światowego, który powoduje zahamowanie eksportu i intensyfikacje aż do 1934 roku. Trzeba poczekać do lat 1955-1960 aby znów zobaczyć rozwój, zawdzięcza ssę go licznym podróżom Emile Maurice, Prezesa Herd-Book Charolais do Hiszpanii, Portugalii, Anglii, Ameryki Południowej i Ameryki Północnej. Staje się to początkiem Międzynarodowej Federacji Stowarzyszenia Hodowców Rasy Charolaise (F.I.A.ER.B.C) dziś zwanej harolais Międzynarodowe. Charolais eksportowane jest szybko i skutecznie gdyż jej użycie jest łatwe a przyrost szybki. Rozprzestrzenianie się we Francji To co charakteryzuje zwłaszcza ten okres to wzrost tendencji selekcjonowania zwierząt. Dąży się do przyrostu masy mięśniowej aby otrzymać głębszą klatkę piersiową, krótsze kończyny , ale bez przesady, by swobodnie mogły poruszać się po pastwiskach. Te cechy pozwalają na rozprzestrzenianie się rasy w sąsiednich regionach Yendee (Anjou, Poitou, Charentes) na południowym-zachodzie ( środkowa część Basenu Akwitanii) na północy Francji i w górach . Ta ewolucja trwa aż do 1950 roku dzięki konkursom, które pokazują hodowcom typ zwierzęcia godnego do hodowania a Herd Book wpisuje tylko zwierzęta zgodne ze standardem. Potem pojawiają się nowe metody selekcji bazujące na kryteriach bardziej obiektywnych oceny wzrostu i wartości rzeźnych. Selekcja według cech mięsa i przystosowania hodowlanego robią z Charolais pierwszą francuską rasę mięsną, hodowana aktualnie w 80 departamentach i używaną jako czystą rasę.

 

Copyright ©Wiencrol 2007 

REMONT MATERIAŁY BUDOWLANE     REMONT MECHANIKA PRECYZYJNA     WYPOCZYNEK NAD MORZEM

Realizacja telvicom.info